Change Language:
Μνημεία
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
0°C
Humidity: %
Clouds: %

Στον Πειραιά, επί της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου, στέκει το Δημοτικό Θέατρο της πόλης από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το μέγεθος αλλά και η αρχιτεκτονική του το καθιστά μέχρι τις μέρες μας ως το καλύτερα σωζόμενο Ελληνικό θέατρο.

Από την αρχή της λειτουργιάς του το θέατρο δεν απέκτησε μόνιμο θίασο παρά τις προσπάθειες του Δ. Ροντήρη τη διετία 1957 – 59. Αντίθετα αποτέλεσε παράρτημα σκηνών του Εθνικού Θεάτρου, της Λυρικής Σκηνής και στέγασε μεμονωμένες και ανεξάρτητες παραστάσεις Ελληνικών αλλά και ξένων θιάσων. Στα χρόνια της Μικρασιάτικης καταστροφής αποτέλεσε χώρο φιλοξενίας προσφύγων και κατά την Γερμανική Κατοχή λειτούργησε ως χώρος διασκέδασης του κατοχικού στρατού.

Σύντομο Ιστορικό
Η απόφαση ανέγερσης του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ανήκει στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης το 1883 επί δημαρχίας Τ. Μουτζόπουλου. Η υλοποίηση του ξεκίνησε από την επερχόμενη Δημοτική Αρχή του Α. Σκυλίτση και ολοκληρώθηκε 12 χρόνια μετά (1895) επί Δημαρχίας Θ. Ρετσίνα. Το σχέδια του έργου ανέλαβε και εκπόνησε ο Πειραιώτης Αρχιτέκτονας Ι. Λαζαρίμος. Τα εγκαίνια του Θεάτρου πραγματοποιήθηκαν με κάθε επισημότητα στις 9 Απριλίου του 1985.

 

Στην διαχρονική λειτουργία του θεάτρου όλες οι Δημοτικές Αρχές που πέρασαν από την πόλη βοήθησαν στην διατήρηση αλλά και στην βελτίωση των υπηρεσιών του χώρου. Το 1927 πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες επισκευές από τις φθορές που υπέστη όταν αποτέλεσε χώρο στέγασης Μικρασιατών προσφύγων. Το 1952 το Δημοτικό Θέατρο απέκτησε σύγχρονες φωτιστικές και μηχανικές εγκαταστάσεις, και το 1962 αντικαταστάθηκαν τα ξύλινα καθίσματα στην πλατεία και στα θεωρεία από βελούδινα. Το 1968 έγινε η μεγαλύτερη προσπάθεια εξωραϊσμού του θεάτρου τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό χώρο.



Μεγάλες ήταν οι ζημιές που υπέστη το θέατρο κατά τους μεγάλους σεισμούς του 1981 και 1999 με αποτέλεσμα να απαγορευτεί η χρήση του φουαγιέ. Το 2003 το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά κλείνει αφού η Πολεοδομία κρίνει τον χώρο επικίνδυνο και ακατάλληλο για να συνεχίσει να φιλοξενεί παραστάσεις. Το 2006 εντάσσεται στον Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης που αποτέλεσε την βάση για να υλοποιηθεί η ιδέα αποκατάστασης του.

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά από το 1980 έχει ανακηρυχτεί με υπουργική απόφαση σε προστατευόμενο μνημείο.

Αρχιτεκτονική

Το κτίριο είναι ορθογώνιο με διαστάσεις 34Χ45 και με σαφή επηρεασμό από την γερμανική σχολή. Η είσοδος εντυπωσιακή και επιβλητική διαθέτει πρόπυλο που στηρίζεται σε τέσσερις κίονες κορινθιακού ρυθμού και καταλήγει σε αέτωμα. Πάνω από το πρόπυλο υπάρχει δώμα το οποίο και αυτό στην πρόσοψη του διαθέτει αέτωμα.


Στο εσωτερικό συναντάμε την πεταλόσχημη αίθουσα που απαρτίζεται από την πλατεία, τα θεωρεία, και τους εξώστες σε τέσσερα επίπεδα δίνοντας στο θέατρο χωρητικότητα 1300 ατόμων. Πάνω από την κεντρική αίθουσα διακρίνεται θόλος κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου από ξύλο με τεχνική καραβομαραγκών. Γύρω από την αίθουσα εκτείνεται το διώροφο φουαγιέ το οποίο αποτέλεσε χώρο φιλανθρωπικών και εικαστικών εκδηλώσεων.
Η σκηνή διασώζεται της αρχικής της μορφής και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της Μπαρόκ εποχής. Οι διαστάσεις της είναι 20x14 και χωρίζεται στο προσκήνιο και την ορχήστρα. Στο πίσω μέρος βρίσκονταν τα παρασκήνια που αποτελούνταν από μεγάλα καμαρίνια και ένα ευρύχωρο και πολυτελές καθιστικό.

Παραστάσεις
Στα χρόνια λειτουργίας του θεάτρου ανέβηκαν σπουδαία έργα μεγάλων θεατρικών συγγραφέων και άφησαν το καλλιτεχνικό τους στίγμα μεγάλοι Έλληνες σκηνοθέτες και ηθοποιοί του 20ου αιώνα.
Την αρχή έκαναν οι θίασοι του Δ. Αλεξιάδη και Ταβουλάρη με πλήθος έργων όπως "Προμηθεύς" του Ι. Καλοστύπη, "Βασίλειος Βουλγαροκτόνος" του Γ. Στρατήγη, "ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας" του Δ. Κορομηλά και άλλα. Στην συνεχεία τα ηνία του θεάτρου ανέλαβε ο θίασος του Κ. Χρηστομάνου με παραστάσεις όπως "ο Άμλετ" του Σαίξπηρ, και η αρχαία κωμωδία "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη.

Πέρα όμως από τις παραστάσεις που ανέβαζαν οι θίασοι που είχαν αναλάβει την καλλιτεχνική επιμέλεια του θεάτρου παρουσιάστηκαν και ανεξάρτητες θεατρικές παραγωγές. Ενδεικτικά σκηνοθετήθηκαν έργα από τους  Δ. Ροντήρη,  Κ. Κουν, Σ. Καραντινό  Γ. Μιχαηλίδη,  Σ. Ευαγγελάτο, και φιλοξενηθήκαν ερμηνείες μερικών εκ των κορυφαίων πρωταγωνιστών όπως η Κυβέλη, η Κοτοπούλη, ο Μινωτής, η Παξινού, ο Κατράκης, ο Λογοθετίδης, ο Χόρν, η Λαμπέτη, η Καρέζη, ο Αλεξανδράκης και πολλοί άλλοι.

Ως χώρος καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά και αρχιτεκτονικής καλαισθησίας του θεάτρου δεν θα μπορούσε να μην αποτελέσει πόλο έλξης πολλών διεθνών θιάσων οι οποίοι παρουσίασαν τις θεατρικές τους παραστάσεις στο Αθηναϊκό κοινό. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα το Δημοτικό φιλοξένησε έναν μεγάλο αριθμό παραστάσεων.
Από τις σημαντικότερες στιγμές του θεάτρου ήταν η εμφάνιση του Αυτοκρατορικού Θεάτρου του Τόκιο το 1904 και ο Εθνικός Θίασος Τουρκίας το 1931 με το έργο "Τσακπίνα".
Μετά το τέλος του Πολέμου το θέατρο γνωρίζει ξανά την διεθνή αναγνώριση παρουσιάζοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα το Μαύρο Θέατρο της Πράγας (1965) και φιλοξενώντας τους ηθοποιούς της Comedie Francaise με έργα του Μολιέρου, του Μισέ και του Μοριβώ, στις αρχές της δεκαετίας του ΄70.
Το 1974 τα Μπαλέτα του Κέμπεκ δίνουν παραστάσεις σε μουσική του Ιάνη Ξενάκη, το 1979 παρουσιάζεται η Αντιγόνη του Μπρέχτ, το 1994 η Όπερα Οδησσού ανεβάζει Τσαϊκόφσκι με το έργο του Ιολάντα και το 1996 το Εθνικό Θέατρο Κραϊόβας παρουσιάζει την Φαίδρα σε κείμενα Ευριπίδη και Σενέκα.


Τηλέφωνα επικοινωνίας : +3(0)2104120333