Change Language:
Μνημεία
Εθνικό Θέατρο
0°C
Humidity: %
Clouds: %

Το Εθνικό Θέατρο  στεγάζεται σε ένα μεγαλοπρεπές κτίριο επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου στο κέντρο της Αθήνας.
Το κτίριο αυτό οικοδομήθηκε μεταξύ 1891-1901 υπό τα σχέδια του Αυστριακού αρχιτέκτονα Ernst Ziller και χάρη σε δωρεά 10.000 αγγλικών λιρών που προσέφερε ο Ευστράτιος Ράλλης στον Γεώργιο Α’, την οποία ο τελευταίος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει για την ανέγερση Εθνικής Σκηνής.
Το κτίριο υπέστη αρκετές διαφοροποιήσεις και ανακαινίσεις κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα για να πάρει τη μορφή που έχει σήμερα.

Το Θέατρο ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1901 ως επίσημο Βασιλικό Θέατρο, σύντομα όμως και συγκεκριμένα το 1908 ανακοίνωσε ότι διακόπτει τις παραστάσεις του επ΄ αόριστον και παρέμεινε κλειστό έως το 1932.
Στις 3 Μαΐου του 1930, επανιδρύεται ως Εθνικό Θέατρο, με νόμο του τότε Υπουργού Παιδείας, Γεωργίου Παπανδρέου. Τα εγκαίνια γίνονται στις 19 Μαρτίου με την παράσταση "Αγαμέμνων" του Αισχύλου και "Ο Θείος Όνειρος" του Ξενόπουλου.
Μόνιμοι συνεργάτες του θεάτρου ορίζονται τότε οι: Κλεόβουλος Κλώνης (σκηνικά), Φώτος Πολίτης (σκηνοθέτης), Αντώνης Φωκάς(κοστούμια) ενώ γενικός διευθυντής ο Ιωάννης Γρυπάρης.

Τα επόμενα χρόνια, στο Εθνικό Θέατρο ανεβαίνουν παραστάσεις ιστορικές με τη συμμετοχή των σημαντικότερων ηθοποιών της εποχής και των μεγαλύτερων ονομάτων του θεάτρου της χώρας. Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποιους μόνο από τους μεγάλους καλλιτέχνες που πέρασαν από τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου: Δημήτριος Ροντίρης, Μελίνα Μερκούρη, Ελένη Παπαδάκη, Κάρολος Κουν, Μαρίκα Κοτοπούλη, Αιμίλιος Βεάκης., Δημήτρης Χορν, Έλλη Λαμπέτη.

Με την πάροδο του χρόνου, η ανάγκη για ανέγερση νέων χώρων έγινε επιτακτική και έτσι έχουμε την ίδρυση νέων σκηνών και πιο συγκεκριμένα:

Στις 5 Μαρτίου του 1939, ιδρύεται η Εθνική Λυρική Σκηνή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου.
Το 1956 ιδρύεται η Δεύτερη σκηνή με στόχο την παρουσίαση νεοελληνικών έργων και το 1996 ιδρύθηκε η Πειραματική Σκηνή, ο Άδειος Χώρος και το Εργαστήριο Ηθοποιών.
Επίσης ιδρύθηκε η Νέα Σκηνή υπό τα σχέδια του αρχιτέκτονα Μ. Περάκη το 1971 και το 1993 εγκαινιάστηκε η σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη" στο κτίριο του Ρεξ.|
Τέλος, δυο χρόνια μετά εγκαινιάστηκε και το Παιδικό Στέκι, γνωστό και ως σκηνή "Κατίνα Παξινού".

Σκοπός του Θεάτρου εξ αρχής ήταν να προάγει την πνευματική καλλιέργεια του λαού και να διαφυλάξει την εθνική πολιτιστική του ταυτότητα, πάντα μέσω την θεατρικής τέχνης. Όπως αναφέρεται και στο καταστατικό του, στους σκοπούς του περιλαμβάνονται κυρίως:
• Η μελέτη, η έρευνα, η σκηνική διδασκαλία και η διάδοση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό του αρχαίου δράματος.
• Η σκηνική διδασκαλία, η προώθηση και η ανάπτυξη της ελληνικής και κυρίως της νεοελληνικής δραματουργίας.
• Η σκηνική παρουσίαση και η ερμηνεία κλασικών έργων.
• Η έρευνα, η αναζήτηση και ο πειραματισμός σε νέες μορφές θεάτρου και σκηνικής έκφρασης.
• Η πραγματοποίηση παραστάσεων για παιδιά και νέους.
• Η παροχή θεατρικής εκπαίδευσης με τη δημιουργία Δραματικής Σχολής.
• Η προώθηση διεθνών θεατρικών ανταλλαγών και της παγκόσμιας θεατρικής συνεργασίας, κυρίως στο χώρο της Ευρώπης και των χωρών όπου δραστηριοποιείται ο απόδημος Ελληνισμός.
• Η δημιουργία προϋποθέσεων και κινήτρων για την ανάδειξη και ενθάρρυνση του θεατρικού δυναμικού της χώρας.

Το Εθνικό θέατρο αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί αναμφίβολα αν όχι το σημαντικότερο, ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της θεατρικής τέχνης στης Ελλάδα. Συνέβαλλε σημαντικά θέτοντας εξ αρχής γερές βάσεις, τροφοδοτώντας συνεχώς τα θέατρα με μεγάλους καλλιτέχνες και φυσικά καθιέρωσε το φεστιβάλ Επιδαύρου βοηθώντας έτσι σημαντικά στην αναβίωση του αρχαίου δράματος.

Το Εθνικό θέατρο σήμερα αποτελεί ένα μουσείο το οποίο διαθέτη ιδιαίτερα πλούσια βιβλιοθήκη, ένα τεράστιο βεστιάριο 20.00 κοστουμιών, πλούσιο φωτογραφικό υλικό, μακέτες και σκηνογραφικά σχέδια.

Καλλιτεχνικός διευθυντής τα τελευταία χρόνια (από το 1995)είναι ο Νίκος Κούρκουλος.